Flest leitar- og björgunarverkefni eru, eðli máls samkvæmt, áfall fyrir þann sem bjargað er og geta einnig haft áhrif á björgunaraðilann. Þessum fyrirlestri er ætlað að fjalla um nokkur merki þess að slík reynsla hafi áhrif á einstaklinga og leitar- og björgunarteymi, sem og mögulegar leiðir til að bregðast við henni, svo sem með sálrænum skyndihjálp, sjálfsumhyggju, jafningjastuðningi, aðgerðayfirferð og fleiru. Margar skipulagsheildir hafa þegar sett sér verklag og úrræði á þessu sviði, og því betur sem við viðurkennum þörfina, drögum úr fordómum, sköpum sálrænt öryggi og opnum samtal hvert við annað, þeim mun betur verðum við í stakk búin fyrir erfið verkefni framtíðarinnar.